WYNALEZIENIE RAKIETY

Rakieta jest wynalazkiem chińskim. Chińczycy używali prawdopodobnie rakiet prochowych w postaci rac już w XII wieku, na pewno użyli rakiet bojowych broniąc Kajfengu przeciw Mongołom w 1232 roku. Mongołowie przejęli wówczas od nich sztukę budowy rakiet, Arabowie przyswoili ją sobie w 1249 roku. W dziełach europejskich pierwsze wiadomości o rakietach pojawiły się w końcu XIV wieku.

W 1529 roku artylerzysta siedmiogrodzki Conrad Haas podał pierwszy projekt rakiety wielostopniowej. W 1650 roku w podstawowym ówczesnym podręczniku artylerii, polski oficer Kazimierz Siemienowicz opublikował wiele stosowanych rozwiązań technicznych w dziedzinie rakiet, m.in. projekty rakiet wielostopniowych. Rozwój broni palnej w Europie spowodował zanik zainteresowania rakietami.

Ponownie zwrócili na nie uwagę Anglicy w końcu XVIII wieku. W 1806 roku spalili nimi Kopenhagę, a w 1813 użyli ich oblegając Gdańsk. Za ich przykładem armie europejskie zaczęły wówczas posługiwać się nimi - w 1831 Polacy użyli ich w bitwie pod Grochowem.

Po kolejnym zaniku zainteresowania, w związku z rozwojem artylerii w połowie XIX wieku próby zastosowania rakiet prochowych do napędu samochodu i motoszybowca podjął w 1928 roku Niemiec Fritz von Opel (ur. 1899).

Pomysł na paliwo płynne podał w latach 1895-1903 uczony rosyjski polskiego pochodzenia Konstanty Ciołkowski (1857-1935), a pierwsze próby praktyczne z takimi rakietami przeprowadził w 1926 roku Amerykanin Robert H. Goddard. Pierwszymi w pełni użytecznymi rakietami na paliwo płynne były niemieckie pociski balistyczne V-2, konstrukcji Wernhera von Brauna.

Doświadczenia II wojny światowej doprowadziły do powstania rakiet balistycznych dalekiego zasięgu i rakiet kosmicznych.

Copyright © 2005 Łukasz Siczek All rights reserved.